كارگران، روز شما فرا رسیده است!

ناصر اصغری

آنچه كه امروز در ایران در برابر چشمان ناباور خامنه ای در جریان است، فرصتی است كه نزدیك به سی سال بود در انتظارش بودیم. خون گرمی است در رگ‌های جامعه ای تشنه آزادی و برابری. فریاد جامعه ای است كه انقلابش را سی سال پیش ملاخور كردند. خشم فروخورده مادری است كه فرزندش را با دو سئوال اسلامی اعدام كردند. صدای رسای جوانی است كه عشق را از او دریغ كرده اند. آه دل كارگری است كه نان شب فرزند خردسالش را به گرو گرفته اند. خشم زنی است كه تلاش كردند از انسانیت بیاندازند. این خشمی است كه می خواهد اسلام را از جامعه ایران جارو كند.

صدای كارگران پارك لاله است. صدا بازماندگان جمال چراغ ویسی است. آه دل نوعروسان عزیزان از دست رفته شازند كرمان است. صدای خانواده جانباختگان باب نیزو است. دادخواهی خانواده كارگران جانباخته خاتون آباد است. خشم فروخورده بازماندگان صدها و هزاران عزیزی است كه در سیاهچالهای جمهوری اسلامی، زیر شكنجه های لاجوردی، گیلانی، ابراهیم نبوی و دیگر شكنجه گران اسلامی زجركش شدند. آه دل بازماندگان ناهیدهای سنندج است. دادخواهی بازماندگان شوراهای قلع و قمع شده كارخانجات و تركمن صحراست. این صدای مادران جوانان به كام مرگ فرستاده شده در هشت سال جنگ برای صدور اسلام به عراق و قدس و كربلاست.

این جشن شادی كسانی است كه دزدهای بر تخت نشسته تاج و عمامه بر سر، زندگی شان را تباه كرده است.

این شادی و سور زمانی به اوج خواهد رسید كه كارگران همانند انقلاب ۵٧ وارد میدان بشوند و ضربه كاری و آخر را بر پیكر جمهوری اسلامی، این دیو منحوس فرود آورند. كارگران اتفاقا قشری هستند كه بیشترین ضربه را متحمل شده اند. در سرنگونی رژیم و برقراری جامعه ای برابر و آزاد نیز، بیشترین سهم را خواهند برد. كارگران یك محیط كار شناخته شده، مانند صنعت نفت و یا پتروشیمی، یا ایرانخودرو و یا ذوب آهن، محیطی چون معادن مس، از جمله مس سرچشمه و میدوك و اهر، كیان تایر و یا هر جای دیگری كه سرش به تنش به ارزد، می تواند كل جنبش كارگری را وارد میدان كند و به وضعیت كنونی و اعتراضات كنونی، رنگ و بوی دیگری بدهد. از پرسنل بیمارستان رسول اكرم میشود آموخت كه روز ٢٦ خرداد یكپارچه اعتراض شد.

نكته مهم دیگر اینكه كارگران در این موقعیت كه صف مزدوران رژیم كاملا درهم ریخته است، سریعا تشكلهای خود را در هر سطحی كه امكان پذیر باشد، درست كنند و متحدانه ظاهر شوند. اعتراضات امروزه منتظر كسی نمی ماند. جنبش كارگری باید آگاهانه مهر خود را بر تحولات جاری بزند. كارگران و به یك معنا فعالین جنبش كارگری باید به حزب خود، حزب كمونیست كارگری بپیوندند. این تنها راه تضمین آزادی واقعی است.

١٨ ژوئن ٢٠٠٩